De vrouw die de paden kende Ze zat aan een houten tafel die ooit door storm en zon was gepolijst tot de kleur van honing. Haar haar viel losjes om haar schouders, zilver als de maan die net boven de muur verscheen. Voor haar lagen kaarten, stenen, en een klein notitieboekje waarvan de kaft zo vaak was aangeraakt dat hij glansde alsof iemand er heimelijk licht in had gewreven. “Kom dichterbij,” zei de vrouw, zonder op te kijken. “Je hart maakt te veel geluid om ver weg te blijven.” Rachel schoof nieuwsgierig aan. “Hoe weet u dat?” vroeg ze zacht. De vrouw glimlachte. “Omdat het precies is wat de Qabalah onthult.” “Met een Q?” vroeg ze. “Met een Q,” herhaalde de vrouw, alsof ze een geheime kamer opende. “Niet de Kabbalah van de traditie, maar de Qabalah van het innerlijke kompas, waar elk pad een draad is die door de ziel loopt. De Q is de poort naar het onzichtbare.” Ze opende een kaart met de afbeelding van een boom. Niet zomaar een: hij bestond uit licht, met lijnen die leken te ademe